Er zijn intussen al heel wat boeken geschreven over hun filosofie, ondanks het feit dat ze nog geen decennium bestaan. Volgens hun stichter valt die filosofie echter samen te vatten in weinig woorden. Namelijk: werken met de natuur, niet tegen de natuur. Leren van de natuur, en die kennis ook effectief toepassen. Aan natuuruitbreiding doen. Op een zuiniger, ecologischer manier consumeren, de basis moet een kringloopeconomie zijn.

De tempeliers hebben het ook niet zo op geld. Intern hebben ze een soort ruileconomie. Natuurlijk gebruiken ze in hun handel met de buitenwereld wel geld. “Je kunt niet in een oceaan leven zonder nat te worden.”, is zo’n oneliner van hen. En geld hebben ze wel. Veel zelfs.

Ze leven in een soort commune, maar aangezien de stichter nogal wat kluizenaarstrekjes vertoont, en niet veel moet weten van grote groepen, heeft elk gezin wel een eigen woonst. Maar een heel aantal dingen zijn ook gemeenschappelijk. Dat ze nogal kapitaalkrachtig zijn uit zich in het feit dat ze wereldwijd hele dorpen aan ‘t bouwen zijn. Meestal in the middle of nowhere. Verlaten dorpen die opgekocht worden, meestal voor een appel en een ei, om vervolgens met de grond gelijk gemaakt te worden, waarna er nieuwe, ecologische gebouwen komen. Als er nog een paar oorspronkelijke bewoners wonen, dan worden die gewoon met rust gelaten, of soms zelfs geholpen door de tempeliers. Maar echt betrokken worden ze niet. Tenware ze lid willen worden en in aanmerking komen, wat zelden het geval is.

De tempeliers zijn ook volstrekt onafhankelijk. Ze zijn zonder uitzondering vegetariërs, kweken zelf hun groenten en fruit (en enkel lokale producten), voorzien in hun eigen water- en energiebehoeftes en produceren nauwelijks afval. Hun sterke punt en hun bron van inkomsten is dat ze research doen. Ze vormen een hechte wetenschappelijke gemeenschap die onderzoek doet op de meest uiteenlopende gebieden, al is er meestal wel een ecologische link. Ze zijn begonnen met automatisatie, elektronica, informatica, mechatronica. Ze automatiseren zowat vanalles, en steeds op de meest energiezuinige manier mogelijk. Ze willen namelijk af van veel zware lichamelijke of gevaarlijke arbeid, of gewoon afstompende arbeid.

Maar tegenwoordig staan ze ook op gebied van chemie en biotechnologie hun mannetje. Koolstofchemie, voornamelijk onderzoek naar nieuwe materialen die kunnen gekweekt worden (zoals planten). Zo hebben ze bijvoorbeeld iets uitgevonden wat ze vezelplastiek noemen. Een afbreekbaar soort plastiek, dat opgebouwd wordt door genetisch gemodificeerde bacteriën. Het patent daarop alleen al is genoeg voor de helft van de inkomsten van de tempeliers.

De tempeliers stellen ook aardig wat mensen tewerk. Je moet uiteraard het groene gedachtengoed aanhangen, maar als je binnenraakt in één van hun bedrijven, word je stukken beter betaald dan bij de concurrenten. Daarnaast zijn ze ook niet vies van rechtszaken. Als bedrijven het volgens de tempeliers te gortig maken qua milieuvervuiling, ondervinden ze vrij snel serieuze tegenwind van de orde. Er zijn in het verleden zelfs geruchten geweest van groene knokploegen, maar dat hebben de tempeliers altijd ontkend. Er zijn daar ook nooit harde bewijzen voor gevonden, maar, zoals gezegd, de tempeliers zijn slimme mensen. De grootmeester van de orde is dan ook iemand die zelfs op het internationale toneel belangrijk aan het worden is.

Die macht van tempeliers, en van de grootmeester in het bijzonder, is er zeer snel gekomen. Waarschijnlijk waren de tempeliers er zelf nog het meest verbaasd over. De grootmeester gaf in een recent interview zelfs toe dat hij nooit verwacht had dat de beweging zelfs maar zou aanslaan. Nochtans doen de tempeliers geen toegevingen. De grootmeester houdt de hand stevig aan het roer van de organisatie, en de principes van de orde worden standvastig gehandhaafd. Geen water bij de ecologische wijn.

De macht van de tempeliers heeft hen natuurlijk ook een pak vijanden bezorgd. Ze worden afgeschilderd als groene fanatici, wat ze voor een deel ook zijn. Alleen hebben ze een andere aanpak dan de klassieke groene jongens, een aanpak die vele malen succesvoller is. Ze komen er zelfs voor uit dat hun einddoel wereldheerschappij is. Niet via verovering of politiek, maar via educatie en wetenschap.

Hun grootste machtsbasis is gelegen in West-Europa. Dat is voor een deel te danken aan het feit dat ze behoorlijk anti-religieus zijn, al hebben ze dan hun structuur en hun naam ontleend aan de middeleeuwse religieuze orde van de tempelridders. De moderne tempeliers zien de aarde als hun grote tempel, en hun lichaam als hun kleine tempel. Beiden moeten gerespecteerd en in zo goed mogelijke conditie gehouden worden. Net als de oude tempeliers zijn ze ook elitair, zijn ze tegelijk onthecht en hebben ze een grote macht, al zijn ze met relatief weinig. Qua wervingstechnieken hebben ze wel wat weg van religieuze sectes.

In tegenstelling tot religieuze sectes proberen ze je niet met alle macht te bekeren. Integendeel zelfs. Als novice moet je keer op keer bewijzen dat je hun filosofie aanhangt, maar je bent nergens toe verplicht. Als je niet voldoet in hun ogen, dan ga je er gewoon uit. Maar tot op heden zijn er bijzonder weinig afvalligen, en zelfs die enkelen staan niet rancuneus tegenover de tempeliers. De meesten werken zelfs voor de orde, al zijn ze geen lid meer.

En nu is mijn vriendin tempelier geworden. Samen met twee van haar vriendinnen is ze onlangs als novice geaccepteerd. Ik overweeg nu ook om mijn kandidatuur te stellen, iets wat mijn ouders me niet in dank zullen afnemen. Toch zal ik het proberen, niet alleen omwille van mijn vriendin, maar ook omdat ik denk dat de tempeliers een “macht van het goede zijn”. Vooral mijn vader die een eenvoudig arbeider is, moet niets weten van die “groene machinebouwers, die de mensen zonder werk zetten”. Nochtans is de afschaffing van lichamelijke arbeid volgens de tempeliers gewoon een volgende stap in de evolutie van de mensheid, en eigenlijk denk ik daar ook zo over. Volgens mijn ouders is dat een filosofie voor luie mensen, en “bureauwerk” is geen “echt” werk.

Als ik binnenraak, dan kan ik gaan samenwonen met Ria. De tempeliers zorgen wel voor een woonst. De vraag is alleen of ze mij intelligent genoeg vinden…

Acht jaar geleden vond onze nestor een nieuw soort motor uit. Al is motor misschien geen echt adequaat woord. Meer een zwaartekracht manipulator. Meteen was hij een doelwit van zowat alle regeringen wereldwijd, die de uitvinding plus de uitvinder ofwel wilden kopen, goedschiks of kwaadschiks, ofwel wilden laten verdwijnen.

Maar dat was buiten de waard gerekend. Zo dom is die mens nu ook weer niet. Hij had toendertijd al massaal veel aanhangers verzameld, onder meer via youtube. Uiteraard werd er in ‘t begin weinig aandacht aan hem besteedt. Maar toen hij zijn eerste, zelf ineen geknoeide ruimteschip lanceerde, vanuit zijn tuintje, nota bene, werd dat plots geheel anders. En vanaf toen kon hij ook op die aanhang van youtube rekenen.

De rest van de ruimtetuigen die we inmiddels hebben zijn grotendeels op aarde gebouwd, op diverse “geheime” locaties. Meestal gewoon de garage, schuur, werkplaats, hangar, etc… van één of meerdere symphatisanten. We hebben er echter ook al een paar gebouwd op de maan en op mars.

Uiteraard zijn de aardse machthebbers niet zo blij met ons. Maar veel kunnen ze natuurlijk niet doen. Niet zolang alleen wij de zwaartekracht beheersen.

En we hebben plannen. Met mars, meer bepaald. Aangezien we vrij snel en zonder problemen tot in de asteroïdengordel kunnen komen, willen we mars bombarderen met grote brokken steen en ijs. Die zijn ginder in overvloed beschikbaar, en aangezien we zwaartekracht kunnen manipuleren, is het niet zo moeilijk om dat plan uit te voeren. We willen mars ongeveer zo groot maken als de aarde. Met oceanen en landmassa’s. En een vloeibare kern. Daarom willen we eerst grote botsingen met gigantische meteoren, en daarna gaan we de zaak afkoelen met gigantische klompen ijs.

Eens we zover zijn, gaan we mars van baan veranderen. We willen een baan waarvan het vlak loodrecht staat op het vlak van de omploopbaan van de aarde. Met een jaar van exact 360 dagen, en een dag van 24 uur. We moeten dus ietsje dichter bij de zon staan, maar niet echt veel. Hoeven we niet te veel aan te passen. We gaan ook een maan voorzien. Misschien slepen we daar europa daar voor weg uit zijn baan om jupiter. Dat is de beste kandidaat, aangezien hij maar iets kleiner is dan de maan van de aarde.

Dat is allemaal belangrijk. Niet voor de kalenders natuurlijk. Maar wel voor de planten en dieren die we op mars willen droppen. Eerst gaan we de oceanen massaal “beplanten”. Mogelijk komt daar wat genetisch gefoefel bij kijken, we moeten zien dat de planten kunnen overleven, natuurlijk. Daarna komen zeedieren en planten op het land. En dan kunnen we beginnen met landdieren. We gaan proberen de condities in de zeeën zo dicht mogelijk bij die van de aarde te brengen. Zodat we ook grotere zeedieren als wavisachtigen en dergelijke kunnen kweken. Daar zullen ze tenminste veilig zijn. We plannen ook een wild continent. Een continent waar we wel allerlei dieren gaan uitzetten, maar waar menselijke aanwezigheid strikt verboden is. Op misschien een paar wetenschappelijke enclaves na.

Wat die mensen betreft, we zullen natuurlijk streng selecteren wie er mag komen wonen. Mensen die niet begaan zijn met het milieu vallen vanzelfsprekend af. Gelovigen ook. Geloof is altijd een rem geweest op de vooruitgang. Er zijn nog wel wat criteria. En er komt een testperiode. Als je om één of andere reden niet geslaagd bevonden wordt, dan vlieg je er onherroepelijk af.

Intussen zijn we ook bezig met de fabrikatie van wapens. We willen ervoor zorgen dat de mensen die het nu voor het zeggen hebben op aarde ook op aarde blijven. We willen niet dat mars ook verneukt wordt, met andere woorden.

Ook fabrieken hebben we intussen (en van langs om meer). Die hangen ook in de asteroïdengordel, waar we de gigantische brokken steen aan ‘t bekijken zijn die we op mars willen laten neerkomen. Geen last van verwuiling (al trachten we dat zelfs daar te minimaliseren), en grondstoffen zat. Enkel industrie met een minimale milieuimpact zal worden toegelaten op de planeet.

Zoals gezegd hebben we veel symphatisanten. Dat zijn onze “agenten” op aarde. Die zorgen vooral voor bevoorrading. Maar die hebben we binnenkort niet meer nodig. Toch daarvoor niet. We zijn praktisch zelfvoorziend op dit moment.

Omdat oom al heel oud is – al zijn haar is grijs – kent hij heel veel verhalen. Soms krijgt hij zelfs geld van de mensen als hij verhalen vertelt. Dan kunnen we dingen kopen. Nu het winter is slapen we altijd dicht bij elkaar, dat is warmer, en ook veiliger, zegt oom. We hebben niet echt een vaste slaapplaats, en soms worden we ook weggejaagd. Maar oom kent Gent erg goed, en hij vindt altijd wel een redelijk droge plaats om te slapen.

Vandaag is het erg koud, maar toch ben ik blij, want het is mijn verjaardag. Oom heeft zelfs een echte taart voor mij gekocht. Met kaarsen op, die ik moest uitblazen. En dan moest ik een wens doen. Ik wil in een mooi huisje wonen, met een tuin, en oom mag dan bij mij wonen. De taart was heel lekker, en we hebben de kaarsjes voor als het heel donker is.

Als het warmer wordt, dan gaan we de stad uit. Naar het platte land. Maar nu nog niet, want de stad is warmer in de winter. Intussen moet ik van oom oefenen in lezen en schrijven, met romeinse letters. Niemand mag het weten, want het is verboden. En oom leert me ook rekenen, dat is moeilijk en ik doe het niet graag, maar oom zegt dat het belangrijk is, dus dan moet het wel. Oom is moe, waarschijnlijk van het vele vertellen voor de taart, dus kruip ik dicht tegen hem aan, en gaan we slapen. De mensen horen graag vertellen over de profeet, maar ik vind de reis naar de maan met de apolloraket veel spannender. Oom zegt dat het echt waar is, en dat mensen ooit naar de maan gegaan zijn. Oom vertelt soms ook over de ruimte, en ruimteschepen, met meneer Spok, en kapitein Kurk en dokter Makkoi. Dat is niet echt gebeurd, maar toch is het altijd reuze spannend. Oom heeft een dik boek waarin hij alle verhalen heeft opgeschreven. Dat is zijn grootste schat, zegt hij. Tesamen met zijn intimatiehorologe van roleks, gemaakt in sjiena. Hij moet altijd lachen als hij dat zegt. Ik hoop dat het morgen niet meer sneeuwt.

Het is lang koud geweest, maar nu is het eindelijk warmer. We zijn op weg naar het platte land. Het is niet zo plat als ik dacht. We gaan niet zo snel. Dat komt omdat oom een slechte knie heeft, en ook omdat oom de dag voor gisteren veel slaag gekregen heeft. Dat doen mensen soms omdat hij ateejist is, en dat is verboden. Soms krijgt hij daarom slaag, maar oom is sterk en doet altijd alsof hij geen pijn heeft.

Oom heeft met veel mensen gepraat, en veel vragen gesteld. Hij heeft me ook gewassen in de rivier, dat was koud. Oom is ook zelf de rivier ingegaan. Hij heeft onze kleren gewassen. Nu zitten we verborgen in de bosjes, totdat onze kleren droog zijn. De zon schijnt en het is gelukkig warm. Oom wil mij verkopen, heeft hij gezegd. Dan hoef ik in de winter niet buiten te slapen, en krijg ik elke dag eten. Maar dan moet ik wel bij andere mensen in een huis wonen, en doen wat ze mij zeggen. En oom zal alleen maar af en toe langs kunnen komen. Oom zegt dat het beter is zo, zeker voor de toekomst.

Na de middag zijn de kleren droog geraakt, of toch grotendeels. We zijn aangekomen bij een groot huis. Het huis is heel mooi, en er zijn veel bomen en bloemen rond. En gras. Oom heeft veel gepraat met een grote man. Morgen gaan we terug, en dan zal ik daar moeten blijven. Oom mag niet blijven, en ik moet flink zijn, heeft hij gezegd. Ik zal het proberen.

Ik ben nu al de hele zomer in het grote huis. Ik moet vroeg opstaan en veel werken. Maar ik slaap in een echt bed met een echt kussen, en lakens. En ik mag wel drie keer per dag eten, zoveel ik wil. Meestal blijft oom in de buurt, en ik zie hem ook wel eens in de verte. Soms mag hij zelfs binnenkomen, tot in de tuin, ‘s avonds, als het werk gedaan is. Dan vertelt hij een verhaal. Veel mensen komen dan luisteren. Dan krijgt hij eten en soms wat geld. Ik ben altijd een beetje triest als hij weer weggaat, maar hij zegt dan dat hij gauw terugkomt, en dat is ook altijd zo.

De winter is terug. Het sneeuwt en het is erg koud. De koudste winter in jaren, zegt de kok. Dat had ik graag in mijn dagboek geschreven, maar ze hebben het gevonden en weggegooid. De meester heeft mij ook geslagen, want mensen als ik mogen niet schrijven. En andere mensen mogen alleen arabies schrijven.

Oom is dood. Ik heb hem gevonden, ik dacht dat hij sliep tegen de boom. Maar hij was helemaal koud en stijf. Ik heb zijn boek weggenomen, en zo heb ik mijn dagboek weergevonden, want dat zat er bij. Oom moet het uit de papierbak hebben genomen. Ik heb ze allebei verborgen en ben toen aan de kok gaan vertellen dat oom dood was. Er is politie gekomen. Ze hebben mij dingen gevraagd over oom, en zijn dan weer weggegaan. Van de meester heb ik het horologe van oom gekregen, als zoevenier. Hij gaf het mij toen ik vertelde dat het gemaakt was in sjiena. De kok zei dat oom gelukkig is nu, omdat hij bij alla is. Dat zei hij om mij te troosten, want ik moet altijd huilen als ik aan oom denk. Maar de imam zei dat oom in de hel is, omdat hij ateejist is, en ateejisten zijn slechte mensen. De imam is dom en weet er niets van, oom was een goed mens. En hij is ook niet helemaal dood, want ik denk nog aan hem. En als ik groot ben, dan word ik ook ateejist, en dan maak ik een raket om naar de ruimte te gaan, zoals meneer Spok en kapitein Kurk. En dan vertel ik iedereen over oom, zodat hij nooit vergeten wordt. En ook over papa en mama, natuurlijk. En ik zal ooms verhalen vertellen, over apollo en de maan, en ruimteschepen. Maar niet die over de profeet.

Ik heb geen buren meer, al bijna 8 jaar niet meer. Een paar zijn gestorven, de meesten zijn vertrokken, en misschien intussen ook wel dood. Mijn huis bleef gespaard bij de overstromingen. Totnogtoe, tenminste. Alles wat lager lag, het loopt hier naar beneden, naar de leie toe, was ondergelopen, die eerste keer in 2012. De boer en zijn familie zijn dan omgekomen. Veel van de koeien ook. Mijn broer en zijn familie, die wat verder in de straat woonden zijn vertrokken, hun huis was onherstelbaar beschadigd, en bovendien trok het water zich niet echt meer terug. Ik zit nu buiten op het terras, en ik kijk uit op een half-moeras. Het is zomer, en wat achter mijn tuinhuis ligt is extreem drassig. Tien meter verder begint het water. In de winter komt het hoger, mijn tuinhuis is totnogtoe wel gespaard gebleven. In wezen hebben we ook maar 2 seizoenen meer, er is weinig overgang tussen de ijzige winters en de bloedhete zomers. Het heeft zijn voordelen, ik kan twee keer oogsten op een jaar, maar ook zijn nadelen. Muggennetten en kledij die het ganse lichaam bedekt zijn geen luxe, zo dicht bij het water.

Het is erg snel gegaan. Veel sneller dan wie ook ooit gedacht had. Zelfs ik dacht zoiets als après moi le déluge, maar dat was buiten de vloed gerekend. De eerste echte voortekenen waren er in de zomer van 2010, precies 10 jaar geleden dus. Maar het was niet enkel hier zo slecht, het was een wereldwijd fenomeen. Rusland, Afrika, Amerika, China, Pakistan, …, overal was wel iets mis. De weergoden hadden de kaarten blijkbaar duchtig herschikt.

In 2012 werden geen patatten geoogst op het veld hiernaast, en mais ook al niet. Er staat nog een halfverzonken en verroeste tractor op het veld, ongeveer waar vroeger het huis van mijn broer stond, maar dichter bij de snelweg. Het jaar daarvoor was ik begonnen met tuinieren. Ik heb altijd wel van planten en van de natuur gehouden, maar zelf groenten kweken, dat had ik nog nooit gedaan. Het was in wezen half uit noodzaak. Ik ben ingenieur, moet je weten, maar ik ben dat pas geworden op mijn 43, ook in 2010. 2010 was blijkbaar een kanteljaar voor veel dingen. Maar ondanks alle kreten van “deskundigen” over het feit dat er een tekort was aan ingenieurs kwam ik maar niet aan de bak. Dus besloot ik toch voor een deel zelf in mijn eigen onderhoud te voorzien, door te gaan tuinieren. Ik ben vegetariër, en tot mijn verbazing kon ik het ongeveer een half jaar uitzingen met de producten van mijn eigen tuintje. Daarna gingen de opbrengsten zelfs nog in stijgende lijn.

Enkel 2014 was een slecht jaar, maar tegen dan had ik reserves genoeg opgebouwd. Niet alleen met wat uit mijn tuin kwam, maar ook ingeblikte spullen die ik uit verschillende winkels gehaald had. 2014 was het jaar van de grote epidemie. 2014 was ook het begin van het instorten van de beschaving. De kerken zaten weer afgeladen vol, tegen dan. Mensen zijn zwak, geen ruggengraat. Als het slecht gaat willen ze aan het handje vastgehouden worden door papa. Of de goden, natuurlijk. Ondanks de vele gebeden en offerrandes werd het er niet beter op. 2014 was ook het jaar dat ik alleen op de wereld stond. Mijn familie is dat jaar omgekomen. Sommigen bij voedselrellen, sommigen door ziektes. Ze waren te positief en te sociaal ingesteld. Moesten ze hier gebleven zijn, dan leefden ze misschien nog.

In 2015 heb ik me een hovercraft aangeschaft. Geruild tegen veel voedsel, maar zoals gezegd, ik had intussen een behoorlijke voorraad. Het meeste hield ik verborgen in het half-moeras. En dan is zo’n ding wel handig. Ik heb het moeten aanpassen, het loopt nu op elektriciteit. Ik heb ook twee windmolens staan. Kleintjes die niet opvallen van ver. Ik heb het ding ook gebruikt om boeken uit de bibliotheek van de hogeschool hier wat verder te halen. Technische en wetenschappelijke boeken. Ongeveer een duizend stuks. Ik vind het belangrijk dat de wetenschappelijke kennis bewaard blijft.

In 2016 kwamen de zwervende bendes. Die bleven meestal in de steden. Daar was voedsel. Het heeft lang geduurd voor ze mij vonden. Ze hebben mij half murw geslagen, maar ze zagen wel potentieel in de plek. Ze zijn gestorven door vergiftiging. Het is een ouwe truc, eigenlijk. Je neemt zelf kleine hoeveelheden gif in, zodat je langzaam immuun wordt. Ik moet toegeven dat ik er toch nog behoorlijk ziek van geweest ben. Eén van hen zou het ook overleefd hebben. Dat heb ik met mijn broodmes verholpen.

Het is van hem dat ik mijn beste vriend geërfd heb. Die heet SCAR-H, de H staat voor Heavy. Hij heeft een verwisselbare loop voor gevechten op korte afstand, langere afstand en voor sluipschutters. Als toemaatje kan ook een granaatwerper onder de loop worden gemonteerd. Je kunt met het ding 7 mm kogels afschieten, granaten en lichtkogels. De lichtkogels heb ik nog niet gebruikt. Mijn waarschuwingssysteem dat ik ineengeknoeid heb met behulp van camera’s en mijn computer, en zelfgeschreven software, werkt prima. .

De lijken laat ik tegenwoordig gewoon liggen, als waarschuwing. Het is al meer dan zes maanden geleden dat ik nog bezoek gekregen heb. Ook mijn wereldontvanger zwijgt in alle talen. Maar ach, de wijn smaakt en de zonsondergang is prachtig.

Kick-ass draait momenteel nog in de bioscoop.

Kick-Ass de film

kort

Kick-Ass draait rond Dave Lizewski, een New Yorkse tiener die grondig verveeld is met het alledaagse leven. Hij is een grote fan van actiehelden en vraagt zich af waarom niemand het ooit zelf geprobeerd heeft. Dus besluit hij op het internet een pak te bestellen en Kick-Ass is geboren.

Hij komt er echter snel achter waarom niemand in het echt superheld speelt; hij wordt helemaal tot moes geslagen en vervolgens omver gereden door een auto. Hierdoor komt in het ziekenhuis terecht en heeft hij een hoop metalen platen in zijn lichaam. Zijn zenuwen zijn ook beschadigd, waardoor hij grotendeels gevoelloos is voor pijn, dus besluit hij gewoon terug in het pak te kruipen.

Onderweg leert hij Big Daddy en Hitgirl kennen. Dit dynamisch duo kan – in tegenstelling tot Kick-Ass – wel overweg met allerhande wapens en zit achter de dugsbaron Frank D’Amico aan. Frank denkt echter dat Kick-Ass al zijn werkvolk doodt, dus zet hij alles op alles om Kick-Ass te vinden en doden.

Mening

Ik heb de stripreeks nog niet gelezen, maar ik had het gevoel dat het verhaal ondanks de 2 uur niet genoeg tijd had om verteld te worden. Kick-ass gaf bijvoorbeeld zeer snel op in de film terwijl ik me niet kan voorstellen dat hij dat in de strip ook doet. Je had ook het nevenverhaal dat hij de nerd is en verliefd is op het mooiste meisje van de school enzovoort. Dat deel nam teveel tijd in beslag en ik denk dat dat de reden is waarom het echte verhaal niet kon openbloeien.

De film bekritiseert de houding die mensen hebben om gewoon toe te kijken en niks te doen als iemand in elkaar geslaan of berooft wordt. De volgende quote toont dat mooi aan:

Slechterik: The fuck is wrong with you, man? You’d rather die for some piece of shit that you don’t even fucking know?
Kick-Ass: Three assholes, laying into one guy while everybody else watches? And you wanna know what’s wrong with me? Yeah, I’d rather die… so bring it on!

Nicolas Cage speelt zijn rol zeer goed, vond ik. Hij speelt de klassieke bezorgde lieve vader, met als klein verschil dat hij zijn dochter traint om een moordmachine te zijn. Als hij in zijn batman-kostuum zit, spreekt hij zoals Adam West in zijn batman-tijd. Hetwas  grappig om te horen, maar ik denk dat veel mensen in de zaal het niet door hadden.

De film is KNT; er is redelijk wat gevloek, geweld en bloed te zien. De vechtscènes zijn echter niet zo extreem als in vb Kill Bill waar je bloed-ontploffingen krijgt als er een arm wordt afgehakt, maar realistisch zou ik ze nu ook niet noemen. Dus een light versie van blood & gore. Het einde van de film insinueert een sequel.

Een laatste leuk weetje is dat Aaron Johnson, de acteur die kick-ass speelt een Brit is, maar je hoort het er echt niet aan.

Er staat een alternatieve tijdslijn in het boek, waarin uitgelegd wordt hoe het romeinse rijk is kunnen blijven bestaan.

Romanitas door Sophia McDougall

Koop het boek: Romanitas: v. 1
Andere boeken van deze auteur: Sophia McDougall

kort

In het jaar 2004 (of 2757 volgens de de romeinse tijdrekening) strekt het romeinse rijk uit over ongeveer 2/3^e van de wereld. Het rijk wordt geregeerd door een alleen heersende keizer en slavernij is de normaalste zaak van de wereld. Enige tijd geleden zijn Leo Novius Faustus – de broer en opvolger van de keizer – en zijn vrouw omgekomen in een auto-ongeval.

Het verhaal begint met Marcus Novius Faustus die de begrafenis van zijn vader en moeder bijwoont. Na de begrafenis wil Varius – een werknemer van Leo – hem dringend spreken. Hier krijgt hij de te horen dat zijn ouders waarschijnlijk vermoord zijn omdat Leo slavernij wilde afschaffen als hij de troon zou bestijgen. Tijdens deze uitleg, sterft Varius’ vrouw door vergiftigde nougat te eten. Nougat die bedoeld was voor Marcus…

De moordenaars van zijn ouders waren duidelijk nog niet klaar. Marcus besluit te vluchten. Varius verteld hem dat er een kamp is voor gevluchte slaven in de Alpen en dat hij naar daar moet proberen te vluchten. Geen gemakkelijke taak voor een lid van de Goddelijke Keizerfamilie; iedereen kent zijn gezicht.

Tegelijk volgen we Sulien, een slaaf veroordeeld voor verkrachting. Omdat hij een slaaf is, wordt hij gekruisigd. Hij wordt echter gered door zijn zus, die hij jaren eerder was kwijtgeraakt doordat ze aan andere familie verkocht was.

Toevallig kruisen hun paden en vluchten ze samen naar het kamp. Maar na een tijdje zoekt het hele keizerrijk naar Marcus. En hij kan zich niet voor eeuwig verstoppen voor de moordenaars.

Er zijn 3 verhaallijnen

• Marcus Novius Faustus
• Sulien, een veroordeelde slaaf met de speciale gave dat hij mensen kan genezen
• Una, de zus van Sulien, die de gedachten van mensen kan lezen en hun acties beïnvloeden.

Mening

Eerst en vooral; je moet geen grote verschillen verwachten omdat dit het romeinse rijk is. Er is uiteraard slavernij, kruisigingen en een alleenheersende keizer, maar qua technologie vb. is het grotendeels hetzelfde. Er worden heel veel treinen gebruikt en er is geen commerciële luchtvaart, maar daar houdt het verschil zowat op.
Qua benamingen valt het ook mee, een televisie is een vervisie, een telefoon een verspraak en een helicpoter een spiraalvleugel. Maar misschien is het maar goed dat het niet vol romeinse termen staat.

En het is ook wel jammer dat er maar 3 mensen op de wereld lijken te zijn met speciale krachten

Dat terzijde, het is een spannend en vlot geschreven boek met een onverwacht einde. Ik weet niet hoe het bij andere mensen is, maar ik heb doorgaans moeite met actiescènes te kunnen volgen in boeken. Vb bij een achtervolging waar alles snel gaat, ben ik nogal snel de draad kwijt. Maar in dit boek kon ik alles mooi volgen.

Het is jammer dat ze zo lang doet per boek, want ze is nu al 3 jaar bezig met het laatste deel en ze gaat er nog een jaar over doen.

Koop het boek: Romanitas: v. 1
Andere boeken van deze auteur: Sophia McDougall

De boeken zijn The Reality Dysfunction, The Neutronium Alchemist en The Naked God.

Night’s Dawn Trilogy door Peter F. Hamilton

Koop de boeken:
The Reality Dysfunction (The Night’s Dawn).
The Neutronium Alchemist (The Night’s Dawn).
The Naked God (The Night’s Dawn).
The Confederation Handbook.

Andere boeken van deze auteur: Peter F. Hamilton.

Kort

In de 27^e eeuw is het menselijke ras opgesplitst in 2 groepen; de ‘Adamisten’ en de ‘Edenisten’. De Adamisten hebben hun godsdienst nooit laten gaan, wonen op planeten en in asteroïden en vliegen rond in ruimteschepen van metaal.

De Edenisten aan de andere kant, kennen geen godsdienst en doen alleen aan rationele wetenschap. Ze maken gebruik van “Bitek”, dit zijn neuronale implantaten die ervoor zorgen dat ze allemaal geestelijk verbonden zijn. Ze hebben ook levende, zelfbewuste technologie. Hun habitatten en ruimteschepen zijn zelfbewust en ze kunnen ermee communiceren. Ze wonen dus in die levende habitatten die rond gasreuzen cirkelen (dus niet op een planeet). Bij de gasreuzen verzamelen ze He₃, de brandstof van de confederatie. Wat van hen de economisch dominante cultuur maakt.

Samen hebben deze 2 groepen in ongeveer 900 zonnestelsels de planeten en gasreuzen gekoloniseerd.

In het begin van het verhaal volgen we een groep Adamistische kolonisten die van Aarde – waar het klimaat helemaal om zeep is – naar de maagdelijk groene planeet ‘Lalonde’ gaan. Daar bouwen ze vredig aan een nieuw dorp tot een groepje satanisten per ongeluk een scheur maakt tussen dimensies. Door deze scheur komen de zielen van de doden terug naar hier en nemen ze de lichamen van de levenden over.

Als ze een lichaam bezeten hebben, werkt de meeste technologie niet in hun buurt. Het is dus voor de confederatie zeer moeilijk om ze te stoppen terwijl ze de ene planeet/asteroïde/habitat na de andere overnemen…

Na een vlugge (onvolledige) telling, kwam ik al uit op 16 verhaallijnen, maar de voornaamste zijn:

• Joshua Calvert, de ruimtecapitein met precognitie
• Dr. Alkad Mzu en haar superwapen ‘de Alchemist’
• ‘The Sleeping God’ van de Tyrathca, een ras aliens
• Quinn Dexter, de satanist verantwoordelijk voor de doden die terug komen.

Mening

Dit was het eerste sci-fi boek dat ik ooit gelezen heb en dan ook nog in het Engels. Het was wat overweldigend, al die werelden, mensen, technologieën, rassen aliens, …

Het is leuk dat de doden knoeien met de technologie van vooral de Adamisten. Omdat je dan een maatschappij hebt die volledig op zijn technologie steunt, en die plots niet meer kan gebruiken. Eerst zoeken ze een logische verklaring voor de bezetenen; het is hen niet direct duidelijk dat het de doden zijn. .
Al Capone komt ook terug en gebruikt zijn talenten om meerdere planeten over te nemen; dat is mijn favoriet nevenverhaaltje.

Twee minpuntjes, wel. Ten eerste, er is een hoop seks in de boeken. En  dan vaak ook nog zeer grafisch omschreven. Seks-scenes hoort niet thuis in boeken, vind ik (tenzij je doktersromannetjes leest, natuurlijk).

De andere klacht gaat over het einde. Vanaf ongeveer 500 pagina’s van het einde begon ik al te denken dat het wel eens tijd werd om af te ronden, maar alles bleef maar erger en erger worden voor de personages. En dan wordt uiteindelijk zowat alles opgelost op anderhalve pagina. Een beter voorbeeld van een deus ex machina kan ik me niet bedenken.
Maar op zich begrijp ik het wel . Het is een gigantisch verhaal en Peter heeft zichzelf totaal vast geschreven. Sterker nog, ik denk niet dat dit verhaal zou kunnen eindigen zonder een deus ex machina.

Maar slechte einden storen me alleen als het verhaal ook slecht was. Ik heb ooit van een schrijver gehoord dat het begin en het einde de moeilijkste delen van een boek zijn. Vandaar dat ik schrijvers wat respijt geef op dat vlak.
En er was ook zaken waar alles wel mooi en onverwacht samenvalt op het einde. Zoals de echte reden waarom Adamisten verboden zijn bitek te gebruiken, bijvoorbeeld (Ik zou trouwens een Edenist zijn, mocht ik kiezen)

Hoe dan ook, deze serie word wel eens de beste Sci-fi serie sinds jaren genoemd en dat kan wel kloppen. Dus als Sci-fi lezer/fan zal je ze wel moeten lezen, vrees ik.

Er is ook een verhalenbundel die vooraf gaat aan deze boeken, maar het is niet noodzakelijk om deze trilogie te kunnen volgen. Ze gaan onder andere over het ontstaan van Edenisme. Het boek heet “A Second Chance At Eden”. Ik heb het boek zelf niet gelezen, dus ook geen recensie nu.

Omdat dit zo’n uitgebreid verhaal is, heeft Peter ook “The Confederation Handbook” uitgebracht. Dit is een encyclopedie waarin alle personages, planeten, termen en echt alles nog eens worden uitgelegd. Ik zal de ISBN onderaan erbij schrijven, maar op zich vind ik het zinloos om dat boek te kopen omdat er al een lijst met personages en ruimteschepen voor in het boek staat. En je aandacht erbij houden helpt ook al veel.

En nog een laatste waarschuwing; de boeken zijn ook te koop in aparte delen. Vb het eerste boek is in 3 gedeeld. Dus let op het aantal pagina’s van het boek, anders ben je 3 keer zoveel geld kwijt.

Koop de boeken:
The Reality Dysfunction (The Night’s Dawn).
The Neutronium Alchemist (The Night’s Dawn).
The Naked God (The Night’s Dawn).
The Confederation Handbook.

Andere boeken van deze auteur: Peter F. Hamilton.

Als er tenminste nog tijd is voor de mensen, zei Jabas naast haar. Ze knikte. In het begin was ze danig geschrokken toen hij dat deed. Kon de man gedachten lezen? Hij beweerde zelf dat het alleen maar gebaseerd was op observatie en inlevingsvermogen, en dat hij meer dan tijd genoeg gehad had om die vaardigheden te oefenen. Ze geloofde hem, maar het was toch telkens weer griezelig hoe accuraat hij daarin was. Haal die glimlach van je gezicht, lachte ze. De glimlach werd natuurlijk alleen maar breder. Tenminste tot ze bij de deur kwamen.

Binnen was er een soort van kalme chaos. Vijftien mensen zaten honderduit door elkaar te babbelen en te gesticuleren. Het was een ronde zaal, en hier viel daglicht naar binnen. Of zo leek het tenminste, want vensters waren er niet. Alleen een aantal glazen paddestoelen die op het plafond leken te groeien.

Jabas wachtte tot het stil werd. Dat duurde niet lang. Iedereen keek naar hem en Lydia. Woorden waren overbodig.
“Zo, Jabas.”, zei de graaf, “Wat doen we nu?”
“Dat moeten we nu samen zien te beslissen, mijnheer de St. Germain.”, zei Jabas. “Jullie kennen de situatie: we kunnen er nu wel van uitgaan dat de broederschap het kind in handen heeft. Onze normale methodes hebben niets opgeleverd, en degenen die in de buitenwereld konden komen hebben ook daar geen resultaat geboekt. Jullie weten ook wat er gebeurd is de vorige keer dat de poort geopend werd.”
“We weten wat jij ons daarvan verteld hebt, Jabas.”, zei de graaf. “Niet dat we aan je woord twijfelen, mijn vriend.”, voegde hij daar verzoenend aan toe.
Jabas knikte. De graaf was een aristocraat in hart en nieren. Jabas kwam uit een maatschappij van meritocraten. De graaf kon zich maar moeilijk een wereld zonder edellieden voorstellen, al was hij dan een renaissanceman.
“We moeten het kind zien terug te vinden.”, zei Ahasverus. “Ze moet binnenkort door de spiegel gaan, dat zouden we moeten kunnen weten, voelen, als dat gebeurd.”
Weer knikte Jabas.
“Het zal dan wel heel moelijk worden om het kind te bevrijden eens ze langs deze kant is, tenware ze daar bewust aan meewerkt.”, zei Lydia met een bedenkelijk gezicht. “Waarschijnlijk hebben ze haar al vanalles wijsgemaakt, en zal ze eerder bang zijn van ons en dus tegenwerken. Haar kracht moet aan deze kant althans al behoorlijk groot zijn. Zullen de zeventien wachters genoeg kracht kunnen opbrengen als ze actief tegenwerkt?”
“Waarschijnlijk niet”, zei Moira aarzelend.
Verschillende anderen knikten.
“Nee”, zei Jabas. “Het kind kan niet tegen haar wil meegenomen worden. Dat mag ook niet. Ze moet ons vertrouwen.”
“En hoe gaan we dat klaarspelen?”, vroeg Moira.
“Ik heb met haar ouders gesproken.”, peinsde Jabas luidop. “Ik denk dat ik de moeder wel kan overtuigen, al vond ze mij nogal verdacht. De vader zou kunnen een probleem zijn. Hij is een elf, en elfen zijn, nou ja, labiel, dat hoef ik de meesten van jullie niet te vertellen.”
Die uitspraak bracht wat flauwe glimlachjes teweeg rond de tafel. Ja, elfen waren zeker labiel. Maar ook slim en gevaarlijke tegenstanders.
“Goed, en wat doen wij dan intussen?” vroeg Moira weer.
“Verder bewaken!”, zei Jabas. “Dat is tenminste mijn voorstel. Er zijn nog andere kinderen die gevaar lopen, en al zijn ze niet zo krachtig, en niet voorbestemd, toch zouden ze mee kunnen de poort openen. We moeten de broerderschap geen extra troeven bieden. En verder zoeken ook. Zowel de graaf als Lydia kunnen ook buiten zoeken, dus ik stel verder voor dat jullie beiden zich daarop toeleggen.”
“Een wijs voorstel, beste man.”, sprak de graaf. “Ik zal doen wat ik kan, en ik weet zeker dat Lydia dat ook zal doen.”
Lydia knikte. Niemand anders maakte bezwaar. Jabas was niet de leider. Of toch niet officieel. Maar zelfs de graaf erkende zijn autoriteit. Soms toch.
De vergadering ging uiteen.
Alleen Jabas bleef peinzend zitten. De moeder van het meisje de waarheid vertellen, of tenminste zoveel mogelijk van de waarheid, was riskant. Hier moest goed over nagedacht worden, het moest goed aangepakt worden. Vanavond moest het dan gebeuren. Veel uitstel was niet meer mogelijk.

De twee volgende boeken heb ik dus niet in mijn bezit, en dat zal ook zo blijven. Misschien verander ik nog wel van gedachten, als ik deel 2 of 3 eens tegenkom in een bibliotheek ofzo, maar de kans is klein dat ik mijn mening ga moeten herzien. Het boek is – online althans – niet meer als nieuw te verkrijgen, wel als tweedehands. De engelse versie dan toch. Misschien vindt u het nog in de boekhandel, of de bieb.

Koning voor altijd door Molly Cochran & Warren Murphy

Koop het boek: The Forever King (Forever King Trilogy).

Andere boeken van deze auteurs: Molly Cochran – Warren Murphy.

Over het boek:

Hal is een aan lager wal geraakt FBI agent. Hij is aan de drank geraakt omdat hij een kind niet kon redden van een dolgedraaide gek. Hij slijt zijn dagen in bars, en verdient wat bij met knutselen aan en repareren van wagens. Door een toevallige reeks gebeurtenissen met een zakkenroller komt hij mijnheer Taliesin tegen. Een deftige engelse heer, die archeoloog blijkt te wezen. Taliesin moet dringend naar een congres, en kan daardoor een tv show die hij live wilde bekijken niet volgen. Hij geeft zijn ingangsticket aan Hal. Er is een free lunch bij, dus Hal gaat kijken. En dan komt alles in een stroomversnelling. Op een bijzonder vreemde manier wint Hal uiteindelijk een reis naar Londen.

Arthur is een weeskind van een jaar of tien. Hij woont bij zijn tante Emily. Emily is briljant, maar moest haar studies opgeven om voor de zoon van haar zus te zorgen. En dan is er nog de oude mijnheer Goldbergh, die in hetzelfde appartementsblok woont. Op dezelfde dag dat een bank overvallen wordt vindt Arthur een soort bol. Niet helemaal een bol, maar iets bolvormig met een uitholling in. De bol heeft zeer bijzondere eigenschappen, maar dat weet Arthur natuurlijk nog niet. De bol krijgt een plaatsje op het rek in zijn kamer, en komt mee op de foto in de krant. Die foto wordt genomen naar aanleiding van een erfenis die Arthur krijgt. Hij erft een landgoed ergens in Engeland. Een landgoed met de ruïnes van een kasteel.

Saladin is een gek. Een massamoordenaar die zijn slachtoffers in gips verpakte en verkocht als standbeeld. Hij zit opgesloten in een instelling. Maar op een dag ontsnapt hij. Niet zomaar, maar met veel hulp van buitenaf. Saladin is een machtig man, met veel invloed. Heel veel invloed, en heel veel mensen die hem gehoorzamen. Hij blijkt enorm geïnteresseerd te zijn in de foto van Arthur. Meer bepaald in de bol, die uit één van zijn kluizen gestolen werd, en niet meer teruggevonden werd, in tegenstelling tot de rest van de buit. Saladin besluit dat het tijd wordt dat hij nog eens naar Engeland reist.

Wat ik vond:

Dit boek is een zoveelste variatie op het koning Arthur thema. Maar wel een heel originele variatie. Het speelt zich af in het heden, maar het gaat ook heel ver terug in het verleden. We komen ondermeer terecht in het midden oosten, bij het begin van de beschaving. En in het oude Rome. En uiteraard in het Engeland van koning Arthur. Waar tovenaar Merlijn als een soort “oudste bediende” van de koning fungeert. Merlijn is een druïde, en ziet zichzelf eerder als een wetenschapper dan als een tovenaar. En ook Nimuë komt op de proppen, Merlijn zal haar uiteindelijk adopteren als zijn dochter. Vanzelfsprekend zijn er ook de ridders van de ronde tafel, en koningin Guinevere, al spelen die eigenlijk een weinig prominente rol. En dan is er ook nog het zwaard Excalibur.
De uitstappen in het verleden zijn nodig om het verhaal te begrijpen, maar storen niet, integendeel zelfs.

Het boek is heel goed geschreven, en mede omdat het zo’n originele variant op het Arthur thema is, vind ik het heel geslaagd. In feite vind ik de “historische” stukken nog het beste, maar dat wijt ik aan mijn voorliefde voor geschiedenis.

Het leest vlot, en nergens heb je de indruk dat de actie stil valt. Ik leefde in ieder geval mee met Hal en Arthur, maar ook Saladin heeft een sinistere aantrekkingskracht. De slechterik komt dus mee op de voorgrond, net zoals Darth Vader dat doet in Star Wars. En net als Darth Vader was hij in het begin helemaal geen slechterik.

Al bij al een aanrader dus. De nederlandstalige versie telt 350 pagina’s, dat zal in de engelstalige versie dus iets gelijkaardigs zijn.

ISBN: 90-229-8151-7 (nederlandstalige versie)

Koop het boek: The Forever King (Forever King Trilogy).

Andere boeken van deze auteurs: Molly Cochran – Warren Murphy.

Dit is natuurlijk bij uitstek inspiratie voor een schrijver van SF of Fantasy. Stel, de mensheid verdwijnt, maar niet helemaal. Er is minstens één iemand die overblijft. Wat is er gebeurd? Hoe zal hij of zij overleven? Zijn er nog andere overblijvers?

Over hoe de mensheid kan verdwijnen zijn een paar realistische scenario’s te bedenken. Het eerste is natuurlijk dat we het onszelf aandoen, bijvoorbeeld via global warming. Zie het artikel Global Warming 101 … op ROL.be. Een andere mogelijkheid is één of andere grote natuurramp. Het inslaan van een reusachtige meteoriet bijvoorbeeld, of de uitbarsting van de supervulkaan onder Yellowstone Park in Amerika, met alle gevolgen vandien. Of denk aan biologische wapens. Een nieuw virus ontsnapt uit het laboratorium en decimeert in snel tempo de gehele mensheid.

Meer fantastische scenario’s kunnen natuurlijk ook, tenslotte is een schrijver niet gebonden aan de realiteit. Ontvoeringen door aliens, of verdwijningen met behulp van massaal veel duistere magie zijn plausibele ideeën als startpunt voor een dergelijk verhaal. Er zijn tientallen redenen te bedenken waarom de aliens ons zouden kidnappen, en hetzelfde geldt voor de boze magiër die jan en alleman wegtovert.

Misschien is het zelfs al eens voorgekomen, dat de mensheid praktisch van de aardbol verdwenen is. Met inbegrip van hun hoogstaande beschaving. Iedereen kent wel de verhalen over Atlantis en Mu. En dat er wel iets te zeggen valt voor die verdwenen beschavingen kunt u hier lezen. Bekijk de voorstelling van Dr. Ir. Bert Thurlings, gegeven aan de T.U. Delft. Zeker de moeite waard.

Ook dit is natuurlijk vruchtbare grond voor verhalen. Misschien is die beschaving niet helemaal verdwenen, maar zijn ze er nog steeds. Onzichtbaar voor de huidige mens en zijn machines, want zoveel verder gevorderd op technologisch vlak. Zijn zij de bestuurders van de UFO’s die wereldwijd meer en meer waargenomen worden? Of misschien had de beschaving wel een tijdmachine uitgevonden. Eéntje die nu nog werkt, en waar de argeloze ontdekker ervan teruggeslingerd wordt in de tijd. Misschien een paar dagen of weken voor de grote ramp die de ondergang betekende. Of er is een briljante geest die zo’n tijdsmachine maakt, en zelf terugkeert in de tijd naar Atlantis. Of misschien is er een inbreker of een nieuwsgierige student die per ongeluk het mechanisme in gang zet en vervolgens verdwaasd wakker wordt op een plein op het continent Mu.

Misschien bestaat er in de toekomst wel een soort teletijdmachine. Maar dan ééntje waarin je niet fysiek teruggaat in de tijd. Alleen je geest wordt geprojecteerd in de geest van iemand die toen leefde, en daar ontvankelijk voor is. Zijn dat de mensen die stemmen horen in hun hoofd? De mensen die bezeten zijn? Stemmen horen lijkt van alle tijden te zijn. Misschien zijn die mensen helemaal niet gek, maar huist er inderdaad een andere geest tijdelijk mee onder hun schedeldak. En wat als de machine faalt? Of het fysieke lichaam van de bezoeker sterft?

Op geentekortaaningenieurs.be wordt dezelfde problematiek vanuit een beetje een andere hoek beschreven, en daar kunt u ook een paar filmpjes vinden als smaakmaker voor de beide doocumentaires waarmee deze post begon.